Αποφάσισα να πραγματοποιήσω τον Γύρο του Αιγαίου για τρεις κυρίως λόγους. Ο πρώτος για να δηλώσω πως αυτή η γαλάζια θάλασσα είναι ελληνική και ουδείς μπορεί ή δικαιούται να την καπηλεύεται. Ο δεύτερος για να ανανεώσω τους δεσμούς μου με τους ακρίτες του ανατολικού Αιγαίου. Και ο τρίτος για να καταγράψω τις ομορφιές και τα προβλήματα των παραμελημένων νησιών του.
Μαζί μου, συνταξιδιώτης και εξαιρετικός εικονολήπτης και μοντέρ, ο Νίκος Κονιτσιώτης. Η ικανότητά του στη βιντεοσκόπηση και τη σκηνοθεσία, αλλά κυρίως στην επεξεργασία της εικόνας και του μοντάζ, αναβαθμίζει σ’ αυτό το ταξίδι την ποιότητα του καναλιού. Αυτό βεβαίως θα έχει σαν αναπόφευκτη συνέπεια τη σύγκριση αυτών των βίντεο με αυτά που θα ακολουθήσουν στο μέλλον και τα οποία θα δημιουργούνται με τις περιορισμένες ερασιτεχνικές δικές μου δυνατότητες. Ο Νίκος είναι επίσης ο πολύτιμος συγκυβερνήτης ο οποίος βοηθά στις εργασίες που απαιτούνται κατά την διάρκεια ενός τόσο δύσκολου και μεγάλου ταξιδιού.
Ευχαριστώ τους :
PLANATECH PRS
ΜΟΤΟΔΥΝΑΜΙΚΗ
ΕΒΑΛ ΑΒΕΕ
NANOU DONUTS
MYRONIA TECH
ΚΥΡΙΑΖΗΣ BATTERIES AND MORE
ZANNIKOS MARINE
ΜΙΧΑΛΗ ΚΡΑΒΑΡΙΩΤΗ
COBB GREECE
SMART BOAT
ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΚΟΥΛΆ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗ ΜΟΥ Β. Χ. Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΝΩΣΤΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ
Καθώς έχουμε ήδη επιστρέψει στη βάση μας ο “ρουφιάνος” αποχώρησε κι’ αυτός απ’ το σκάφος. Συνεπώς δεν μπορείτε πλέον να παρακολουθείτε το ίχνος μας επάνω στον χάρτη.
Αποπλέοντας απ’ το πανέμορφο Ενετικό λιμάνι των Χανίων στις 6 το απόγευμα, φθάσαμε στον Ποταμό των Αντικυθήρων στις 8.30, την ώρα που έδυε ο ήλιος.
Τα Αντικύθηρα ή και Τσιριγότο (εκ του ενετικού Cerigotto ή Cecerigo), στην αρχαιότητα η Αίγιλα, ένα άγονο ελληνικό νησί μεγάλης στρατηγικής σημασίας και μικρής έκτασης (20 τ.χλμ.) στο θαλάσσιο πέρασμα ανάμεσα στα Κύθηρα και την Κρήτη.
Σε αρχαίο ναυάγιο του νησιού βρέθηκε ο «Έφηβος των Αντικυθήρων» και ο παράξενος μηχανισμός των Αντικυθήρων, ένα τέχνεργο που αποτελεί έναν πολύπλοκο μηχανισμό για τη ναυσιπλοΐα, σαν αστρολάβος. Στο νησί οι ανασκαφές συνεχίζονται και διαρκώς ανευρίσκονται αρχαία και βυζαντινά ευρήματα. Αξιοσημείωτο είναι και το Κάστρο, που αποτελεί τον σημαντικότερο αρχαιολογικό χώρο του νησιού και σε αυτό σώζεται σχεδόν όλη η έκταση της οχυρωμένης πόλης της ελληνιστικής εποχής.
Επίσης, τα Αντικύθηρα αποτελούν κέντρο έρευνας της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, η οποία διαθέτει εκεί σταθμό παρακολούθησης του μεταναστευτικού ρεύματος των πτηνών τα οποία μπορεί κανείς να θαυμάσει.
Πολιούχος του νησιού είναι ο Άγιος Μύρωνας, τον οποίον οι κάτοικοι εορτάζουν κάθε χρόνο στις 16 και 17 Αυγούστου. Το νησί διαθέτει ελικοδρόμιο και ενοικιαζόμενα δωμάτια και αποτελεί, παρά τις περιορισμένες υποδομές, έναν ήρεμο ιδιαίτερο προορισμό για διακοπές ή παραθερισμό με ιστορικό και φυσικό ενδιαφέρον. Σήμερα το νησί έχει περίπου 39 κατοίκους μόνιμο πληθυσμό. Έδρα και λιμάνι του είναι ο Ποταμός.
Το αρχαίο όνομα του νησιού ήταν Αίγιλα ή Αιγιαλία ή Αιγιάλεια. Είχε πάντα στρατηγική θέση για τη ναυσιπλοία κι ας αποτελεί ουσιαστικά μικρό και άγονο νησί, καθώς το βόρειο πέρασμα, ανάμεσα σε αυτό και τα Κύθηρα δεν ήταν τόσο ασφαλές όσο ο διάπλους από τον νότο, δηλαδή ανάμεσα στα Αντικύθηρα και την Κρήτη (Στενό των Αντικυθήρων). Η Αίγιλα, τα Αντικύθηρα δηλαδή, βρισκόταν ουσιαστικά στην είσοδο του Αιγαίου, ανάμεσα στην Κρήτη (από την οποία απείχε 18 ναυτικά μίλια) και την Πελοπόννησο.
Ανακάλυψη του ναυαγίου, 1900-1901
Στο νησί βρέθηκε επίσης ακέφαλο άγαλμα του Απόλλωνα και ιερό του, που σημαίνει ότι οι κάτοικοι λάτρευαν τον θεό του Ήλιου.
Σήμερα δεν μπορούμε να ξέρουμε ποια ήταν ακριβώς τα αρχαία λιμάνια του νησιού γιατί η στάθμη της θάλασσας άλλαξε -μεγάλος σεισμός το 365 μ.Χ. ανύψωσε το νησί περίπου 2-3 μέτρα και άλλαξε σημαντικά τη μορφή των όρμων και των λιμένων του αφού η γη “ανέβηκε” και το νερό “κατέβηκε”. Είναι όμως γνωστό ότι το νησί είχε ακμάσει περίπου το 300-400 π.Χ. και ότι οι κάτοικοί του ασχολούνταν κατά καιρούς με την πειρατεία, αφού οι Ρόδιοι εξεστράτευσαν εναντίον του αναφέροντάς τους ως “Αιγιλείς ληστές”. Επίσης είναι γνωστό από τον Πλούταρχο ότι εκεί σταμάτησε μετά την ήττα του ο Κλεομένης ο Γ΄ της Σπάρτης όταν ηττήθηκε και αποφάσισε να φύγει για την Αίγυπτο μετά τη μάχη της Σελλασίας το 222 π.Χ. Εκεί αναφέρεται ότι αυτοκτόνησε ο μόθακας Θηρυκίων, κηδεμονευόμενος από τον Κλεομένη αλλά και πιστός φίλος του. Ο Θηρακίων έδωσε τέλος στη ζωή του εκεί, επειδή δεν άντεξε να το σκάσει ταπεινωμένος για την Αίγυπτο. Εκείνη την εποχή οι ανασκαφές έχουν δείξει ότι το νησί είχε ήδη ένα κάστρο ή ακρόπολη που ήταν μάλλον ο χώρος στον οποίο αποσύρονταν οι πειρατές κάτοικοι του νησιού για προστασία. Το κάστρο βρίσκεται στον λόφο, πάνω από τη σημερινή παραλία του Ξεροπόταμου, και σε κάποια σημεία του τα τείχη σώζονται και έχουν ύψος 4-6 μέτρων. Τον 1ο π.Χ. αιώνα τα Αντικύθηρα φαίνεται να ανήκαν στην κρητική πόλη Φαλάσαρνα, στο βορειοδυτικό ακρωτήριο της Γραμβούσας ή ότι πάντως είχαν στενές σχέσεις με αυτήν. Στο νησί έχουν βρεθεί χάλκινα νομίσματά της.
Το Video “ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΑ. Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ.” αναρτήθηκε 22/08/2026 στο Youtube κανάλι Ιωσήφ Παπαδόπουλος