Από τον Στίβεν Κινγκ, στον Αντώνη Τουμανίδη: Τρία βιβλία για τη βία πίσω από την κανονικότητα

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να αφηγηθεί κανείς τη βία. Μπορεί να την παρουσιάσει ως τιμωρία για μια αδικία, να την κρύψει πίσω από την υπόσχεση μιας ιδανικής ζωής ή να την ανασύρει από τις σκοτεινές γωνίες ιστοριών που θεωρούσαμε αθώες.

Στα τρία βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα ή επανέρχονται στο προσκήνιο της ελληνικής βιβλιοπαραγωγής, η βία δεν αποτελεί απλώς το καύσιμο της πλοκής. Γίνεται ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτονται οι αντιφάσεις των χαρακτήρων, οι μηχανισμοί εξουσίας και η εύθραυστη απόσταση ανάμεσα στην τάξη και στο χάος.

Στο «Μην κάνεις πίσω» του Στίβεν Κινγκ, η επιθυμία για δικαιοσύνη μπορεί να μετατραπεί σε εμμονή με την τιμωρία. Στον «Εκπαιδευτή» του Πίτερ Χέλερ, η φύση προσφέρει την υπόσχεση μιας προσωρινής διαφυγής, αλλά το ειδυλλιακό τοπίο αποδεικνύεται ιδανικό καταφύγιο για την αυθαιρεσία των ισχυρών. Και στο «Άντερσεν» του Αντώνη Τουμανίδη, τα παραμύθια επιστρέφουν στην πιο σκοτεινή τους μορφή, ως κώδικας για μια σειρά τελετουργικών δολοφονιών.

Πρόκειται για τρεις διαφορετικές εκδοχές του σύγχρονου θρίλερ, οι οποίες αξιοποιούν το μυστήριο και την αγωνία για να θέσουν ένα κοινό ερώτημα: πόσο ασφαλής είναι τελικά ο κόσμος που πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε;

Στίβεν Κινγκ – «Μην κάνεις πίσω»: Όταν η δικαιοσύνη γίνεται εμμονή

Ο Στίβεν Κινγκ επιστρέφει με ένα πολυπρόσωπο αστυνομικό μυθιστόρημα, στο οποίο η ντετέκτιβ Χόλι Γκίμπνι καλείται να αντιμετωπίσει μια υπόθεση που συνδέει την εγκληματική βία με την εκδίκηση και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις. Η αστυνομία λαμβάνει ένα γράμμα από έναν άγνωστο που απειλεί να σκοτώσει «13 αθώους και έναν ένοχο», υποστηρίζοντας ότι έτσι θα αποκαταστήσει μια αδικία. Παράλληλα, η ακτιβίστρια Κέιτ ΜακΚέι ξεκινά μια περιοδεία ομιλιών για τα δικαιώματα των γυναικών, ενώ οι δύο αφηγηματικές γραμμές εντάσσονται σταδιακά σε ένα ευρύτερο τοπίο απειλής.

Η βασική ιδέα του «Μην κάνεις πίσω» βρίσκεται στη διαστρέβλωση της έννοιας του δικαίου. Ο δράστης δεν παρουσιάζει τον εαυτό του ως κάποιον που σκοτώνει χωρίς λόγο, αλλά ως τιμωρό που επιχειρεί να διορθώσει ένα προηγούμενο έγκλημα. Η επίκληση της ηθικής λειτουργεί ως άλλοθι για τη βία, ενώ η αυθαίρετη διάκριση ανάμεσα στους αθώους και στους ενόχους…