Η Σεμίνα Διγενή μας προειδοποιεί για την εμπορευματοποίηση του πολιτισμού μας. Στο βίντεο αυτό, αναλύει πώς οι αξίες της ιστορίας και της μνήμης υπονομεύονται από συμφέροντα και χορηγούς. Μείνετε μαζί μας για μια αποκαλυπτική συζήτηση!
“Αυτό το νομοσχέδιο βάζει τιμοκατάλογο στη μνήμη, στήνει επιχειρηματικό σχέδιο στα μνημεία και τοποθετεί χορηγό στην ιστορία. Κάτω από λέξεις όπως «ανάπτυξη», «εξωστρέφεια» και «αξιοποίηση», κρύβεται μια καθαρή πολιτική επιλογή: ό,τι αποτελεί συλλογικό δημιούργημα του λαού να παραδοθεί σε εταιρείες, ιδιώτες και μεγάλους ομίλους, με μοναδικό κριτήριο το κέρδος. Οργανώνει την αγορά μέσα στον Πολιτισμό. Τον παραδίδει στα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, στους χορηγούς, στις ανώνυμες εταιρείες και στα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Με διαδικασίες fast track επιχειρείται να ολοκληρωθεί μια στρατηγική που εξελίσσεται εδώ και χρόνια. Σήμερα συστήνεται ανώνυμη εταιρεία για τη διαχείριση πολιτιστικών πόρων, δημιουργείται νέος φορέας για την ενάλια πολιτιστική κληρονομιά και θεσμοθετείται ακόμη μεγαλύτερη επιχειρηματική δράση πάνω στην περιουσία του ελληνικού λαού.
Μιλάμε για την απογείωση της αγοραίας αντίληψης στον πολιτισμό.
Μνημεία, μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι παύουν να αντιμετωπίζονται ως πηγές γνώσης, ιστορικής μνήμης και παιδείας και μετατρέπονται σε εμπορικά προϊόντα. Η αξία τους μετριέται πλέον όχι με το τι προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά με το πόσο αποδίδουν οικονομικά.
Όλοι αυτοί που εκποιούν ξεδιάντροπα
την πολιτιστική μας κληρονομιάς σε μια Α.Ε., να ξέρουν πως η Ιστορία θα τους θυμάται . Εκεί θα βρίσκονται για πάντα, στα μαυρα της καταστιχα.
●Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η πολιτιστική κληρονομιά δεν ανήκει σε εταιρείες, χορηγούς και επενδυτές. Είναι συλλογικό δημιούργημα των λαών, λαϊκή περιουσία.
●Ακριβώς η ίδια αντίληψη διαπερνά και τις διατάξεις για τον κινηματογράφο. Η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για “δημιουργική βιομηχανία”, λες και μια κινηματογραφική ταινία είναι το ίδιο πράγμα με μια εφαρμογή κινητού ή ένα ψηφιακό παιχνίδι.
Ο κινηματογράφος όμως είναι τέχνη, ιστορική μνήμη, είναι ιδεολογική και πολιτιστική δημιουργία.
Γι’ αυτό και είναι κρίσιμο ποιος αποφασίζει ποια έργα θα χρηματοδοτηθούν και ποια θα αποκλειστούν.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει ως στόχους ανταγωνιστικότητα, εξωστρέφεια και ανάπτυξη.
●Τι πραγματικά σημαίνουν αυτές οι λέξεις;
Ανταγωνιστικότητα σημαίνει η Ελλάδα να γίνει φθηνότερος τόπος γυρισμάτων από τη Βουλγαρία, τη Μάλτα ή την Ουγγαρία. Και πώς γίνεται αυτό;
●Με φθηνότερη εργασία.
●Με μεγαλύτερη εντατικοποίηση.
●Με περισσότερη ελαστική απασχόληση.
●Με λιγότερα εργασιακά δικαιώματα.
Η ίδια η πραγματικότητα το αποδεικνύει.
●Πάνω από το 60% των ενισχύσεων cash rebate κατευθύνεται στην τηλεοπτική παραγωγή.
●Ακριβώς εκεί όπου καταγγέλλονται καθημερινά βάρδιες 14, 15 και 17 ωρών, συμβάσεις διάρκειας μόλις 30 έως 50 ημερών και εργασία χωρίς ρεπό.
Η μελέτη της Olsberg SPI αποκαλύπτει ότι μόλις πέντε εταιρείες απορροφούν περίπου το 37% όλων των ενισχύσεων του cash rebate.
Να λοιπόν ποιος ωφελείται.
Όχι πάντως οι ανεξάρτητοι δημιουργοί, ούτε οι μικροί παραγωγοί, ούτε οι εργαζόμενοι. Ποιοι; Φυσικά, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Δημόσιο χρήμα διοχετεύεται απευθείας στους μεγάλους τηλεοπτικούς παρόχους για σειρές, τηλεπαιχνίδια, scripted reality και προσαρμογές ξένων τηλεοπτικών φορμάτ.
Ο ελληνικός λαός χρηματοδοτεί με τους φόρους του, την εμπορική δραστηριότητα των μεγάλων ομίλων.
Χωρίς να κατοχυρώνεται ούτε ένα ουσιαστικό δικαίωμα για τους ηθοποιούς, τους τεχνικούς και τους δημιουργούς.
Το νομοσχέδιο θεσμοθετεί σώμα αξιολογητών χωρίς υποχρεωτική καλλιτεχνική ιδιότητα.
Οικονομολόγοι, λογιστές, δικηγόροι και σύμβουλοι επενδυτικών σχεδίων μπορούν να αποφασίζουν για την καλλιτεχνική αξία ενός έργου.
Οι ίδιοι οι δημιουργοί και οι συλλογικοί φορείς τους μπαίνουν στο περιθώριο.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, εισάγονται εξαιρετικά αόριστα κριτήρια.
●Στο άρθρο 91 πχ. προβλέπεται χρηματοδότηση έργων που υπηρετούν τη “συλλογική ιστορική μνήμη”, τη “δημοκρατική παιδεία” και την “κοινωνική συνοχή”.
Ποιος ορίζει τι σημαίνουν αυτά; Εσείς;
Ακριβώς αυτή η ασάφεια δημιουργεί τον κίνδυνο της πολιτικής χειραγώγησης. Κάθε κυβέρνηση αποκτά τη δυνατότητα να επιδοτεί έργα που συμφωνούν με τη δική της αφήγηση αποκλείοντας έργα που την αμφισβητούν.
Δεν χρειάζεται ευθεία λογοκρισία. Αρκεί η αβεβαιότητα. Αρκεί ο δημιουργός να φοβάται ότι μπορεί να χάσει τη χρηματοδότηση και να αυτολογοκριθεί.
Η ιστορία του κινηματογράφου είναι γεμάτη τέτοια παραδείγματα. Ταινίες όπως το «Σαλό» του Παζολίνι, το «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι» ή το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» διώχθηκαν, απαγορεύτηκαν ή λογοκρίθηκαν στην εποχή τους και σήμερα θεωρούνται κορυφαία έργα της παγκόσμιας κινηματογραφίας.
Γι’ αυτό τα αόριστα κριτήρια δεν είναι αθώα. Αποτελούν μηχανισμό πίεσης πάνω στην καλλιτεχνική δημιουργία. Η Ελλάδα, επειδή το κεφάλαιό της επενδύει στον τουρισμό, στη ναυτιλία και στα ακίνητα, επιλέγει να μετατρέψει τη χώρα σε φθηνό σκηνικό ξένων παραγωγών και τους εργαζόμενους σε φθηνό εργατικό δυναμικό υπηρεσιών.
Τα χρήματα αυτού του νόμου. Προέρχονται από τους φόρους του ελληνικού λαού. Και οφείλουν να τα επιστρέφουν στον λαό κι όχι στα επιχειρηματικά συμφέροντα.
🔔 Εγγραφή στο κανάλι εδώ: https://bit.ly/2D3E5FO
🔵 #SeminaDigeniOfficial
Το Video “Σεμίνα Διγενή: “Ξεπουλάτε τον πολιτισμό, βάζετε τιμοκατάλογο στη μνήμη & χορηγό στην Ιστορία!”” αναρτήθηκε 31/07/2026 στο Youtube κανάλι Semina Digeni Official