Σε αυτό το βίντεο εξερευνούμε το νέο πανεπιστήμιο που σχεδιάζει η κυβέρνηση, το οποίο φαίνεται να εξυπηρετεί αποκλειστικά τους λίγους. Αναλύουμε πώς αυτή η πρωτοβουλία δημιουργεί νέους ταξικούς φραγμούς και επηρεάζει την πρόσβαση στην εκπαίδευση για τους υπόλοιπους.
Η ομιλία μου σήμερα στη Βουλή, για το ακριβό πανεπιστήμιο που φτιάχνει η κυβέρνηση για τους λίγους. Αυτό που υψώνει νέους ταξικούς φραγμούς για την εισαγωγή, τη συνέχιση και την ολοκλήρωση των σπουδών των νέων.
*** Είναι αλήθεια, πως επινοείτε συνήθως αβανταδόρικους, φαφλατάδικους, αλλά πάντα παραπλανητικούς τίτλους για τα νομοσχέδιά σας. Όταν όμως διαβάσει κανείς προσεκτικά, όλα αυτά που σχεδιάζετε, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για άλλη μια καλοστημένη βιτρίνα. Και πίσω της. ένα ακόμη επεισόδιο στην ίδια παλιά ιστορία, την εμπορευματοποίηση της Εκπαίδευσης. Άλλο ένα κατασκεύασμά σας, που έρχεται να υπηρετήσει την αγορά. Δεν ενισχύει τη δημόσια εκπαίδευση, την μετατρέπει σε πεδίο εμπορικής δραστηριότητας.
●Η κυβέρνηση, με τη συγχώνευση των πέντε κρατικών σχολών Παραστατικών Τεχνών, δημιουργεί ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί με όρους επιχείρησης. Ένα «πρότυπο» ίδρυμα για «λίγους και εκλεκτούς», ενώ για τους πολλούς ανοίγει ο δρόμος των διδάκτρων, των σεμιναρίων και της ιδιωτικής κατάρτισης.Με μια λέξη: Πληρώστε. Αυτή είναι η ουσία του νομοσχεδίου. Καθόλου τυχαίο. Η ίδια η κυβέρνηση δηλώνει ότι στόχος, είναι η εναρμόνιση με τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΟΣΑ. Δηλαδή με πολιτικές που εδώ και χρόνια μετατρέπουν την Παιδεία – όπως και την Υγεία και την Τέχνη- σε αγορά. Σε ένα πεδίο όπου η γνώση αγοράζεται, πωλείται και κατακερματίζεται.
Μιλάτε για ίδρυση «Ανώτατης Σχολής» χωρίς να προβλέπεται ούτε ένα νέο κτίριο. Καμία ουσιαστική επένδυση σε χώρους, εξοπλισμό, σύγχρονες εγκαταστάσεις. Οι ίδιες υποδομές, που ήδη δεν επαρκούν, βαφτίζονται πανεπιστημιακές. Αυτό δεν είναι αναβάθμιση. Είναι απλή αλλαγή ταμπέλας. Μετονομασία.
Το ίδιο ισχύει και για το προσωπικό.
Δεν προβλέπονται μόνιμες θέσεις. Το ειδικό καλλιτεχνικό προσωπικό θα εργάζεται με συμβάσεις. Το υπάρχον έμπειρο προσωπικό των σχολών, θα αξιοποιηθεί μόνο για τα πρώτα τέσσερα χρόνια. Μετά; Κανείς δεν ξέρει. Πάλι ένα καθεστώς διαρκούς αβεβαιότητας, που δεν μπορεί να στηρίξει ούτε σοβαρές σπουδές, ούτε καλλιτεχνική δημιουργία. Μα, μπορεί να στηθεί πανεπιστήμιο χωρίς μόνιμο προσωπικό, χωρίς σταθερό διδακτικό κορμό, χωρίς προοπτική; Αυτό δεν είναι πανεπιστήμιο. Είναι πρόχειρη κατασκευή.
Το νομοσχέδιο απαγορεύει τη μερική φοίτηση. Δηλαδή αποκλείει στην πράξη, όσους αναγκάζονται να εργάζονται για να ζήσουν. Και γνωρίζουμε ότι η πλειοψηφία των σπουδαστών καλλιτεχνικών σχολών δουλεύει παράλληλα.
Επίσης ο αριθμός εισακτέων δεν αυξάνεται. Και οι κατατακτήριες περιορίζονται στο 15%, δηλαδή σε ελάχιστους.
Αυτό σημαίνει ότι οι πόρτες του δημόσιου συστήματος είναι κλειστές. Ναι, αλλά ανοίγουν διάπλατα οι πόρτες της ιδιωτικής αγοράς. Προγράμματα κατάρτισης. Σεμινάρια. Εκεί όπου η γνώση πωλείται και αγοράζεται. Αυτός είναι ο μηχανισμός του νομοσχεδίου: περιορίζεις τη δημόσια πρόσβαση και ενισχύεις την ιδιωτική αγορά. Δεν υπάρχει σαφής αναφορά στα προγράμματα σπουδών, καθορισμένη διάρκεια, διασύνδεση με άλλα πανεπιστημιακά τμήματα. Αντίθετα, προβλέπονται κοινά προγράμματα διά βίου μάθησης, με δίδακτρα. Δηλαδή, εκπαίδευση ίσον ατελείωτη διαδικασία πληρωμένων κύκλων. Παίρνεις πτυχίο που δεν αρκεί, και μετά πληρώνεις για να αποκτήσεις «δεξιότητες». Και μετά ξανά. Και ξανά. Ένα πανεπιστήμιο-σούπερ μάρκετ εκπαιδευτικών προϊόντων..
Και φτάνουμε στο πιο κρίσιμο σημείο: τα επαγγελματικά δικαιώματα. Το νομοσχέδιο δεν τα κατοχυρώνει. Δημιουργεί μια «σούπα» πτυχίων και τίτλων, χωρίς σαφή αντιστοίχιση με την αγορά εργασίας.
Και όλα αυτά σε έναν χώρο όπου οι καλλιτέχνες ήδη βιώνουν ανασφάλεια, απληρωσιά και περιπλάνηση.
Το νομοσχέδιο αυτό δεν ήρθε για να λύσει προβλήματα. Ήρθε για να τα αναδιατάξει προς όφελος της αγοράς. Να δημιουργήσει ένα σύστημα πιο άνισο και πιο ακριβό.
Από τη μία, μια μικρή ελίτ με πανεπιστημιακούς τίτλους. Από την άλλη, μια μεγάλη πλειοψηφία που κυνηγά πιστοποιήσεις, δεξιότητες, σεμινάρια. Πληρώνοντας κάθε φορά. Αυτό είναι το μοντέλο των «πιστωτικών μονάδων». Μαζεύεις κομμάτια γνώσης, σαν να συλλέγεις πόντους. Και κάθε κομμάτι έχει κόστος. Έτσι, η εκπαίδευση μετατρέπεται σε μηχανισμό αναπαραγωγής ανισοτήτων.
Και τελικά, υπονομεύει το ίδιο το περιεχόμενο, το ίδιο το μέλλον της Τέχνης στη χώρα μας.Γιατί η Τέχνη δεν ανθίζει μέσα σε συνθήκες εμπορευματοποίησης. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε «δεξιότητες» και «προϊόντα». Δεν μπορεί να εξαρτάται από το πορτοφόλι.
Η Τέχνη είναι ανάγκη, έκφραση. Είναι κοινωνικό αγαθό. Και η εκπαίδευση στην Τέχνη πρέπει να είναι δημόσια, δωρεάν, καθολική..
●Αυτό το τερατουργημα που ετοιμάσατε πάλι, δεν λύνει τα προβλήματα των καλλιτεχνών. Τα επιδεινώνει.
Εμείς θέλουμε μια άλλη εκπαίδευση, που να υπηρετεί την κοινωνία και όχι την αγορά. Να είναι δημόσια, δωρεάν, υψηλού επιπέδου. Με σύγχρονες υποδομές. Με μόνιμο προσωπικό. Με στήριξη των σπουδαστών. Όχι με δίδακτρα. Όχι με αποκλεισμούς. Όχι με «αγορά εκπαιδευτικών προϊόντων».
Μια Τέχνη προσβάσιμη σε όλους και όχι προνόμιο των λίγων.
Και αυτό το νομοσχέδιο κινείται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση.
🔔 Εγγραφή στο κανάλι εδώ: https://bit.ly/2D3E5FO
🔵 #SeminaDigeniOfficial
Το Video “”Το ακριβό πανεπιστήμιο που φτιάχνει η κυβέρνηση για τους λίγους, υψώνει νέους ταξικούς φραγμούς”.” αναρτήθηκε 26/03/2026 στο Youtube κανάλι Semina Digeni Official